Volkan Demirel: Eğer ölüp mutlu olmam gereken bir gün olsaydı, daha iyi bir gün düşünemem

Volkan Demirel, akşam maçlarından sonra genellikle uyku sorunu yaşar. Hatayspor’un teknik direktörü olan eski Türkiye milli kaleci, gördüklerini analiz etmek için gece boyunca uyanık kalır.

Bu nedenle, 5 Şubat akşamının sabaha doğru yaklaştığı sırada fazla uyuyamamıştı. Demirel, Christian Atsu’nun uzatma dakikalarında attığı serbest vuruş golüyle sağlanan dramatik 1-0’lık Kasımpaşa galibiyetini sindirmeye çalışıyordu.

“Stadyumun içinde belki de yüzyıllardır hissedilmemiş bir sevgi vardı,” diyor Demirel. “Eğer ölüp mutlu olmam gereken bir gün olsaydı, daha iyi bir gün düşünemem.”

“Yoğunluk”, “duygu” ve ardından otelde ürpertir. Bazı belirgin işaretler şüphesiz: “Bina yanlara doğru sallanıyordu” diye açıklıyor Demirel. Bu yüzden Güney Türkiye’nin bu köşesine iki ölümcül depremden ilkinin vurduğunu neredeyse hemen anladı.

Ancak bu sefer ne oldu? “Altından yukarı doğru geliyormuş gibi hissetmeye başladı.”

“BENİM ÜZERİME DÜŞSÜN DİYE…”

Demirel’in eşi ve iki kızı -dokuz ve beş yaşında- onunla birlikteydi. Hatay’da yaşamıyorlar. Normalde İstanbul’a geri uçarlardı. Ancak bu gece, kar onları bu yüzyılın en kötü insan trajedilerinden birinin merkezine yakın bir yerde mahsur bıraktı.

“Benim tepkim, eğer bir şey düşerse onun yerine benim üzerime düşmesi için küçük kızımın üstüne atlamaktı,” diyor 41 yaşındaki Demirel. “Eşim ise büyük kızımızın üzerine atladı.”

“HAYATIMDA EN ÇOK AĞLADIĞIM GECEYDİ”

Yaklaşık 100 saniye süren korku ve telaştan sonra, Demirel ailesini otelden çıkardı. Ardından bir süre devam eden başka bir sarsıntı yaşandı. Sonunda, Hatayspor antrenman sahasına doğru yola çıktılar.

“Normalde sadece üç dakikalık bir sürüş olmalıydı,” diyor teknik direktör. O gece öyle değildi. Diğer herkes de sokaklara akın ediyordu. Binalar domino taşı gibi devriliyor ve can kayıpları birikiyordu. “Normalde çok sakin bir insanım ama o gece hayatımda en çok ağladığım geceydi” diyor Demirel.

Türkiye’nin hiçbir bölgesi Hatay kadar büyük bir yıkıma tanık olmadı ve üzerinden 100 gün geçmesine rağmen ülkedeki resmi ölü sayısı neredeyse 50.000’e ulaştı.

“NORMALDE TOPU ORTAYA KOY DERİM”

Hatayspor sportif direktörü Taner Savut. İki genç oyuncu. Bir akademi antrenörü. Aşçı. Demirel’in teknik ekibinden bir başka üye. Ve Atsu. Chelsea, Everton ve Newcastle gibi takımlarda da forma giyen 31 yaşındaki futbolcunun cesedi, trajedinin yaşandığı tarihinden 12 gün sonra bulundu. Kulüpteki ilk golünden 13 gün sonra.

“Son saniyelerde bir serbest vuruşumuz vardı. Normalde böyle durumlarda ‘Topu ortaya koy!’ derim” diye hatırlıyor Demirel. “Christian, kendi inisiyatifiyle şut atmaya karar verdi… Gol attıktan sonra ona koştum ve onu kaldırdım. Onun için çok mutluydum.”

Kanat oyuncusu bu şansı bekliyordu. “Ne yazık ki, onu havada tutabileceğim son kez olduğunu bilmiyordum. Ve onunla kutlama yapabileceğim. Ve yanında olabileceğim.”

“TERK ETMEYECEĞİME SÖZ VERDİM”

Demirel, İstanbul’dan konuşuyor, ancak hala haftada bir kez Hatay’a 650 millik bir yolculuk yapıyor. Diğer kulüplerden teklifler geldi ve reddetti. “Ayrılmayacağıma veya onları terk etmeyeceğime söz verdim,” diyor. “Geri dönmeli ve yardım etmeliyim.”

Aileler konteynerlerde yaşıyor. Binalar içeri girmek için hala çok kırılgan. Hatayspor’un stadyumu, mağdurlar için bir sığınak haline geldi.

“İYİ OLDUĞUMU SÖYLEYEMEM”

Demirel, beklenmedik bir kahraman olarak ortaya çıktı, ancak kendi yüzünde mücadelenin izlerini gösteriyor. İlk defa değil, “acı”nın bir “sembolü” olarak sakalını uzatıyor. “Bunu, sevdiğim insanlar, oyuncularımdan biri veya meslektaşım zorluklar yaşadığında yapıyorum,” diye açıklıyor. “Biliyorum ki bu bir şey yapmıyor.” Yine de, sözcüklerin ve jestlerin önemli olduğunu biliyor. Bu yüzden günümüzde, cevaplaması en zor sorunun sadece “Nasılsın?” olduğunu söylüyor.

“İyi olduğumu söyleyemem,” diyor Demirel. “Çünkü insanların neler yaşadığını biliyorum… Ama kötü olduğumu da söyleyemem çünkü hala yaşıyorum.”

Depremin vurduğu Hatay’da Asi nehri ve Eski Hatay böyle görüntülendi. Fotoğraf: DepoPhotos.

“YOLLARIN HEPSİ KAPATILMIŞTI”

Deprem sonrası ilk birkaç saati hatırlamakta zorlandığını ifade ediyor, oyuncularının ve personelinin çoğunun antrenman sahasında toplandığı o anları. Bazıları toplanamadı – dört antrenör ve Atsu kayıp arasındaydı. Bu yüzden Demirel aramaya çıktı.

“Şehir içinden gitmeye çalıştık, ancak çok kalabalıktı,” diyor. “Otoyolları ve ana yolları kullanmaya çalıştık, ancak hepsi kapatılmıştı.”

Neyse ki, o uzun gece boyunca çoğu insan bulundu ve yaklaşık 100 kişi bir araya geldi.

“HİÇBİR YERDE BENZİN BULAMADIK”

Ertesi sabah Demirel, yürek burkan bir çağrıda bulundu. Kameralara doğru ağlayarak ve yalvararak yardım talebinde bulundu. “O günlerde, takımı ve antrenörleri İstanbul’a getirmek istedim” diyor. “Takım otobüsünü almalıydık. Ancak hiçbir yerde benzin bulamadık.”

Başka bir sorun daha vardı. “Antrenörlerimden birinin eşi ve bir yaşındaki bebeği bir gece boyunca hastanede kalmıştı. Bebeği almaya gittik, ama tabii ki ilaca, süte ve benzeri şeylere ihtiyacımız vardı.” Neyse ki, tüm bu temel ihtiyaçları buldular ve sonunda biraz yakıt elde ettiler. Ancak birkaç gün sonra Demirel, Atsu ve sportif direktörünü aramak için umutsuz arayışına geri döndü.

“Umudunuz varsa devam etmek mümkündür, ancak umudunuz yoksa ve haberleri duyarsanız, yolun sonuna geldiğinizi hissedersiniz,” diyor.

Depremin vurduğu Hatay’ın Antakya ilçesinde yıkılan Rönesans Rezidans’ın havadan genel görünümü. Fotoğraf: DepoPhotos.

“YILBAŞINDA HEDİYELERLE GELMİŞTİ”

Atsu, Türkiye’ye sadece birkaç ay önce gelmişti, ancak sakatlıklar ve oynama süresiyle mücadele etmişti. O kanat oyuncusu, ilk golünden önce takımdan ayrılmayı düşünmüştü.

“Birkaç kez hayal kırıklığına uğramıştı,” diyor Demirel. “Bu şansıydı.” Teknik direktör karakterini zaten biliyordu. “Bu yılın başında, Yılbaşı gününde Christian hediyelerle gelmişti,” diye anlatıyor. “Dedi ki: ‘Antrenman sahasında çalışan insanlara yardım etmek istiyorum. Onlara geri vermek istiyorum.’ İşte bu tarz bir insandı.”

“HER GECE YATAĞA GİTTİĞİNİZDE…”

Kulübün Atsu’nun formasını emekliye ayırmayı düşünmesi şaşırtıcı değil. Depremden sağ olarak kurtulan Atsu’nun takım arkadaşlarından birkaçı kiralık olarak gönderildi. Diğerleri serbest bırakıldı. Bazıları ise zihinsel yara izleri taşıdığı için izinli sayıldı.

“Her gece yatağa gittiğinizde, her gün başınızı yastığa koyduğunuzda, sonunuz olabilir,” diyor Demirel.

Yakında, Hatayspor yıkıntıların arasından yükselmeye çalışacak. Gelecek sezon için hazırlıklar devam ediyor. Depremden sonra Türkiye’nin en üst liginden çekilen takımlardan biriydiler. Demirel, son zamanlarda Almanya’dan döndü, ülkenin futbol topluluğuna yaptıkları için teşekkür etmek için gitmişti.

“Bayern Münih, Borussia ve Mainz özellikle yardım etmek için bir kampanya başlattı,” diyor.

“HAYAT DEVAM ETMELİ”

Hatayspor’un bu yaz orada bir dostluk maçı yapabilmesi umut ediliyor. Ancak şu anda kulüp, forma ve yeni bir ev arayışında. Demirel, neredeyse yarım milyon Hatay sakininin birkaç saat uzaklıktaki Mersin’e gittiğini söylüyor. Takımın orada merkez kurabilmesini umuyor.

Orada kalanlar, normalliğin birazını yeniden keşfetmeye çalışıyor. “Hayat devam etmeli,” diyor Demirel. “İnşallah iyi bir konuma geri dönebilecek ve iyi hazırlanabileceğiz, çünkü insanlara biraz mutluluk getirmek önemlidir,” diye ekliyor.

“Türkiye’de futbol kültürünün büyük bir parçasıdır. İnsanlar hafta sonunu maçı bekleyerek geçirir. Bu haftanın en önemli olayıdır. Zorluk ve mücadelelere rağmen devam etmek ve insanlara sevinçlerini vermek istiyoruz.”

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir